Kick and rush

Gdy zimą Maciej Skorża chciał sprowadzić Siergieja Kriwca, usłyszał od prezesa Wisły, że o transferze musi zdecydować rada nadzorcza. Zbierała się tak długo, że Białorusin zdążył już znaleźć mieszkanie w Poznaniu.

Niedługo później trener poprosił zatrudnionych latem skautów – Edwarda Klejndinsta i Josefa Csaplarai – by przedstawili mu listę napastników, którzy nadają się do Wisły. Wśród wyszukanych znalazł Dawida Nowaka i Carlo Costly’ego z GKS Bełchatów.

Trener Legii Jan Urban ze współpracy z dyrektorem sportowym Mirosławem Trzeciakiem i skautem Markiem Jóźwiakiem zrezygnował jakiś czas temu. Podsuwanych mu piłkarzy odrzucał, bał się wziąć odpowiedzialność za transfery.

Jednocześnie narzekał na zestaw piłkarzy, który sam stworzył. To jego wina, że w Legii brakuje dziś nie tylko umiejętności, ale także charakteru.

Ludzie regularnie obserwujący treningi Legii Warszawa opowiadali mi jak przez trzy lata zmieniło się nastawienie Urbana. W pierwszym sezonie trener Legii starał się być dla piłkarzy partnerem. Na treningach spokojnie tłumaczył, czego od nich wymaga. Ufał, że ma do czynienia z dorosłymi ludźmi, którzy wiedzą, na czym polega ich zawód. Wierzył, że pracuje z ludźmi, którzy piłkarzami są nie tylko w czasie treningów i meczów, ale przez 24 godziny na dobę.

Szybko przekonał się, że w Polsce tak się nie da. Po blisko trzech latach pracy z zaufania do piłkarzy zostało niewiele. Ostatnie treningi Legii to monolog trenera, który narzeka niemal na każde zagranie, z dobrego taty Urban stał się ojcem surowym, któremu nic się nie podoba.

Skorża przez ostatnie miesiące próbował się odnaleźć w klubie, w którym został jedynym człowiekiem znającym się na futbolu.

Obu zwolniono. Wylecieli nie tylko przez własne błędy, tragiczną organizację, ale także przez mentalność polskiego piłkarza. Ich następcy nie dają nadziei na zmianę.

Dziś oba kluby potrzebują fachowca z nazwiskiem. Trenera, któremu właściciele będą mogli przekazać dużą władzę. By dobrał piłkarzy, potrafiących sprostać jego pomysłowi na futbol. By piłkarze mu uwierzyli i ruszyli za nim w ogień.

Kroczek w tym kierunku wykonał Józef Wojciechowski. Kroczek, bo nikt nie wie jakim trenerem jest Jose Bakero. W dodatku właścicielowi Polonii zaufania do Hiszpana starczyło na jeden mecz. Po porażce z Lechem sprowadził mu nadzorcę.

Chodzi o szkoleniowca z doświadczeniem i autorytetem, któremu zaufaliby polscy piłkarze. Gdy Leo Beenhakker zostawał trenerem reprezentacji Polski starsi gracze powiedzieli sobie: „teraz albo nigdy”. Uwierzyli, że holenderski trener może ich doprowadzić do sukcesów, o jakich im się nie śniło. Beenhakker dostał od prezesa Michała Listkiewicza władzę nieograniczoną.

Ta wiara doprowadziła Polskę do Euro 2008. Tylko od właścicieli Wisły i Legii zależy, czy znajdą człowieka, który nie powieli późniejszych beenhakkerowych błędów. Tylko ktoś tak może doprowadzić ich do sukcesów o jakich marzą.